یک روز پیش از گفتگو با کلویی مال و نیکول فلپس در پادکست «The Run-Through»، پالوما السسر در خانه‌اش در بروکلین یک مهمانی کباب در حیاط برگزار کرد. حدود ۳۵ نفر مهمان بودند، سه نوع موکتل خانگی سرو شد و برادر کوچکش هم کنار گریل ایستاده بود. او همین دقت و توجه را در ششمین سال حضورش به‌عنوان داور صندوق مد CFDA/ووگ هم نشان می‌دهد؛ نقشی که او نخستین مدلی است که برایش دعوت شده است. السسر می‌گوید تلاش کرده هیئت داوران علاوه بر بحث درباره مقیاس‌پذیری برند طراحان، درباره فراگیری از نظر سن، بیان جنسیتی و اندازه بدن هم گفتگو کند. او دوست دارد یک پرسش عملی را کنار یک پرسش احساسی بپرسد.
السسر گفت: «یادم است مدیر کسب‌وکارم درباره پول از من سؤالی پرسید. به‌جای اینکه بگوید بیا ثروتمندت کنیم، پرسید: می‌خواهی این پول چه کاری برایت انجام دهد؟ چه دنیایی برایت بسازد؟ و این نگاه من را نسبت به کاری که انجام می‌دهیم تغییر داد.»
او همچنین درباره حضورش روی جلد نشریه خرید ووگ در این فصل صحبت کرد؛ استایل آن گزارش را خودش همراه با دوست قدیمی و استایلیستش، الی، انجام داده است. او گفت: «فکر می‌کنم حالا کم‌کم از دوران لوکس‌ِ بی‌صدا فاصله می‌گیریم؛ دوره‌ای که خوب و زیبا بود و برای بعضی‌ها کاملاً اصیل. اما حس می‌کنم هویت شخصی خیلی‌ها را هم بی‌رنگ کرد، برای همین خوشحالم که نماینده آدم‌های عجیب‌وغریب و خاص باشم.»
سبک پوشش خود او ترکیبی برابر از عناصر سخت و نرم است؛ حسی که به سال‌ها گشتن در حراج‌های آرشیوی برای پیدا کردن لباس‌هایی که شهر خبر واقعاً اندازه‌اش باشند برمی‌گردد. چون در ابتدای کارش نمی‌توانست شلواری متناسب با بدنش پیدا کند، یک استایل امضایی با شلوار دیکیز و کفش تخت شانل ساخت؛ ترکیبی از سختی لباس کار و ظرافت باله‌ای که هنوز هم پایه‌ی لباس پوشیدنش است.
السسر که نزدیک به یک دهه از حضورش در دنیای مدلینگ روی رانوی می‌گذرد، می‌گوید طراحان در کار با اندازه‌های مختلف بدن راحت‌تر شده‌اند، اما او از لباس‌ها و ژاکت‌های کشباف کشی که به‌طور خودکار به مدل‌های سایز بزرگ