مدلینگ

سفورا و مارکس و اسپنسر (M&S) برای ارائه یک تجربه جدید زیبایی در بریتانیا با یکدیگر همکاری می‌کنند.

این همکاری با نام «سفورا در M&S» شناخته خواهد شد و از بهار ۲۰۲۷ در فروشگاه‌های منتخب M&S و وب‌سایت آن آغاز به کار می‌کند. پیش‌بینی می‌شود که در نهایت حدود ۱۰۰ شعبه از این بخش‌ها راه‌اندازی شود.

در بیانیه مشترک سفورا و M&S آمده است: «این مشارکت گام مهمی در تحول بخش مد، خانه و زیبایی M&S است که برندهای زیبایی مورد علاقه مشتریان را بیشتر در دسترس قرار می‌دهد و تجربه تخصصی قوی‌تری را ارائه می‌دهد.»

این بیانیه ادامه می‌دهد: «با ترکیب تخصص سفورا در زمینه زیبایی، روابط با برندها و تمرکز بر کشف محصولات جدید با برند معتبر M&S، حضور ملی و پلتفرم همه‌کاناله آن، این مشارکت تجربه زیبایی تخصصی را برای مشتریان بیشتری در مکان‌های بیشتر قابل دسترس خواهد کرد. M&S، سفورا را به ۱۰۰ خیابان اصلی و مراکز خرید در بریتانیا خواهد آورد.»

در حالی که ایالات متحده با چنین همکاری‌هایی غریبه نیست – مانند سفورا در TikTok Shop در آمریکا و ورود Bath & Body Works به آمازون و اولتا – این نوع همکاری در اروپا کمتر رایج است.

شایعاتی در گذشته مبنی بر مذاکره سفورا با M&S وجود داشت. WWD آخرین بار در ژانویه ۲۰۰۸ در مورد این احتمال گزارش داده بود.

برای M&S، امید است که پیشنهاد جدید زیبایی به جذب مشتریان جدید و غنی‌سازی تجربه خرید مشتریان فعلی کمک کند. در واقع، در حالی که فروش مواد غذایی در سال مالی گذشته ۷ درصد افزایش یافته بود، فروش مد، خانه و زیبایی ۷.۷ درصد کاهش داشت.

تیم‌های متخصص زیبایی در فروشگاه‌ها از مشتریان پشتیبانی خواهند کرد، در حالی که marksandspencer.com طیف وسیع‌تری از محصولات آنلاین را با تحویل درب منزل و امکان دریافت از فروشگاه‌های M&S در سراسر کشور ارائه خواهد داد. لیست نهایی برندها نزدیک به زمان راه‌اندازی اعلام خواهد شد.

جان لیتل، مدیر عامل بخش مد، خانه و زیبایی در M&S، گفت: «ما در حال تحول بخش مد، خانه و زیبایی در M&S هستیم و تجربه بهتری برای مشتریان خود ایجاد می‌کنیم و کسب‌وکاری کارآمدتر و سودآورتر می‌سازیم. مشارکت جدید ما با سفورا گام بعدی در این تحول است. زیبایی یک دسته مهم برای M&S است که پتانسیل جذب مشتریان جدید را دارد و به مشتریان فعلی فرصت می‌دهد تا بیشتر با ما خرید کنند.»

برای سفورا، این همکاری گام بعدی در استراتژی رشد آن است. سفورا پس از ۱۸ سال، در سال ۲۰۲۳ با افتتاح فروشگاهی در مرکز خرید وستفیلد لندن، به بریتانیا بازگشت. این اتفاق پس از خرید خرده‌فروش آنلاین محصولات زیبایی لوکس Feelunique در سال ۲۰۲۲ با ارزشی معادل ۱۳۲ میلیون پوند رخ داد که سپس به sephora.com تغییر نام داد.

کاترین اسپیندلر، رئیس سفورا در اروپا و خاورمیانه، گفت: «راه‌اندازی ما در بریتانیا موفقیت بزرگی بود و ما می‌خواستیم فراتر و سریع‌تر حرکت کنیم. مشارکت ما با M&S تکامل بعدی این استراتژی است که یک مدل خرده‌فروشی را معرفی می‌کند که مکمل فرمت‌های موجود ماست و به ما امکان می‌دهد بر قدرت برند سفورا در بریتانیا بیافزاییم. با ترکیب تخصص جهانی ما در زیبایی لوکس با زیرساخت‌های خرده‌فروشی established M&S، ما در حال ایجاد یک مدل متنوع‌تر و مقیاس‌پذیر برای رشد هستیم، در حالی که به تکامل روش دسترسی مشتریان به تجربه سفورا ادامه می‌دهیم.»

سفورا در حال حاضر حدود ۱۸ فروشگاه در سراسر بریتانیا، شامل انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی دارد.

سفورا با مشارکت‌های خرده‌فروشی غریبه نیست؛ این شرکت در سال ۲۰۰۶ با عکس تفریحی سرگرمی JCPenney در آمریکا همکاری کرده بود. این همکاری به ۶۰۰ فروشگاه سفورا در داخل فروشگاه‌های JCPenney گسترش یافت، اما در سال ۲۰۰۶ به پایان رسید.

اخیراً، سفورا با Kohl’s Corp. یک مشارکت موفق ایجاد کرده است. اما در سه ماهه دوم با چالش‌هایی روبرو شد و فروش آن ۴ درصد کاهش یافت. در حالی که تقاضای قوی مشتریان برای محصولات جدید ادامه داشت، Kohl’s گزارش داد که عملکرد کلی تحت تأثیر توزیع گسترده چندین برند کلیدی قرار گرفته است.

مایکل جی. بندر، مدیر عامل Kohl’s، در یک تماس درآمدی گفت: «ما انتظار داریم عملکرد ضعیف‌تری که از ابتدای سال مشاهده کرده‌ایم، تا زمانی که بتوانیم با برندهای جدید به مقیاس کامل برسیم و از چالش‌های ناشی از توزیع گسترده چند برند بزرگ عبور کنیم، ادامه یابد.»

او ادامه داد: «تمرکز ما با سفورا واقعاً بر فروش این برندهای جدیدی است که در حال ورود هستند، زیرا ما هنوز یک خط تولید قوی داریم. ما فکر می‌کنیم در نیمه دوم سال، به ویژه، گسترش هدایا که برای فروشگاه‌هایمان برنامه‌ریزی کرده‌ایم، در پیشبرد این کسب‌وکار مفید خواهد بود.»

در همین حال، Ulta Beauty قبلاً با Target Corp. همکاری کرده بود، اما این همکاری ماه گذشته به دلیل رقابت شدید با مشارکت سفورا و Kohl’s و اخیراً ورود آمازون به بازار زیبایی لوکس، به پایان رسید.

رویداد Vogue World 2026 با سفر بین‌المللی خود به ایتالیا، روز سه‌شنبه، ۲۲ سپتامبر، همزمان با اولین روز هفته مد میلان، در این شهر برگزار شد. این پنجمین دوره از جشن جهانی مد، که در گالری تاریخی ویتوریو امانوئل دوم برپا شد، شهر میلان (و جهان!) را با مجموعه‌ای از برنامه‌های موضوعی متمرکز بر صنایع دستی و نوآوری ایتالیایی، همراه با حضور مهمانان غافلگیرکننده، به وجد آورد. این رویداد همچنین به جمع‌آوری کمک مالی برای کتابخانه کوارتو اوجیارو در شمال غربی میلان اختصاص داشت.

فرانچسکا راگاتزی، رئیس محتوای تحریریه Vogue ایتالیا، در بیانیه‌ای گفت: «این رویداد فوق‌العاده فرصتی بی‌نظیر برای جشن گرفتن داستان جاودانه «ساخت ایتالیا»، داستان نبوغ و مهارت، با مخاطبان جهانی است. انجام این کار در این لحظه از زمان، در عصر هوش مصنوعی، معنای ویژه‌ای دارد.»

کنجکاوید بدانید همه چیز چگونه پیش رفت؟ فهرست مهمانان به همان اندازه که انتظار می‌رفت پر ستاره بود، از طراحان برجسته ایتالیایی که در ردیف اول کنار هم نشسته بودند تا ستارگان روی جلد Vogue مانند داکوتا جانسون و میکی مدیسون. روی باند، نسل‌هایی از مدل‌های برتر، حضورهای سرگرم‌کننده سلبریتی‌ها و طیف وسیعی از ورزشکاران حضور داشتند. می‌توانید جزئیات کامل نمایش پنج پرده‌ای را بخوانید و لحظات پشت صحنه این عملیات باشکوه را مشاهده کنید.

تیم برگزارکننده Vogue World: میلان شامل آنا وینتور و فرانچسکا راگاتزی بود که با حمایت مجموعه‌ای از استعدادهای خلاق همراهی زوم اپک می‌شدند: خوان کاستا پاز، از استودیوی خلاق Convoy مستقر در پاریس، کارگردان خلاق بود؛ مد توسط لیدی آماندا هارلش هدایت می‌شد، با پیتر آلووان به عنوان مدیر استایلینگ و لوکا گالاسو به عنوان مدیر مد برای اجراکنندگان ویژه و بازیگران گسترده. طراحی رقص توسط چارم لا’دونا انجام شد؛ جن گرین، از Genevieve Productions، تهیه‌کننده اجرایی نمایش بود؛ و استفان گالووی مدیر حرکت نمایش بود.

جودیت کلارک، استاد مد و موزه‌شناسی در دانشگاه هنر لندن، به عنوان متصدی نمایش پیوست. ماری جولی کرایمرش از Mode and the Moon، همراه با مارکو بالیچ و Balich Wonder Studio، به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی فعالیت کردند. Without Production مسئول عملیات پشت صحنه بود.

دیم پت مک‌گرات طراحی و اجرای آرایش را رهبری کرد؛ سیندی هاروی مسئول طراحی مو بود؛ و اری ناریتا مسئول طراحی ناخن بود. می‌توانید جزئیات کامل اینکه چگونه ظاهر زیبایی و هنر ناخن، صنایع دستی ایتالیایی را در طول دهه‌ها منعکس می‌کردند، مشاهده کنید.

مد و اکسسوری‌های منتخب از eBay، شریک رسمی وینتج و دست دوم Vogue، تهیه شده بودند. تولید اجرایی موسیقی توسط ایوان استریگا، با کارگردانی موسیقی توسط گاسپارد مورفی و توماس روسل انجام شد. ایگناس دی‌هیز از ARF&YES مسئول طراحی نورپردازی بود.

Vogue World 2026: میلان به صورت زنده در سراسر جهان پخش شد، به کارگردانی بکی گارنر، که کارهای اخیرش شامل Bieberchella (اجرای پربازدید جاستین بیبر در کوآچلا) است، و توسط Si Fi Productions تولید شد.

Vogue World: میلان با حمایت مالی حامیان اصلی ALO، eBay، Eli Lilly and Company، و Meta Glasses امکان‌پذیر شد. حمایت‌های اضافی توسط FedEx و OpenAI ارائه شد.

Vogue از Benetton، Campari، Davines، Eataly، Fiat، Galvanina، Novelty، Palazzo Giureconsulti، Santa Maria Novella و Teatro alla Scala تشکر می‌کند. شرکای مهمان‌نوازی Vogue World: میلان شامل Casa Brera، Château Monfort، Mandarin Oriental Milan، NH Milano Touring Collection، Palazzo Cordusio Gran Meliá، Rosa Grand Milano – Starhotels Collezione، Residenza del Cardinale Meliá Collection، Straf Hotel و Vik Retreats هستند.

ادی داونپاتریک، از دریاچه‌های پنهان پاتاگونیا گرفته تا پادشاهی کوچک لو در هیمالیای نپال و جنگل‌های شمالی فراقاره‌ای در جنوب توندرا قطبی، به ندرت جایی در زمین است که به آنجا نرفته باشد یا قصد رفتن به آن را در آینده نزدیک نداشته باشد. او مدتی است که رویای سفر به قطب شمال را در سر می‌پروراند و برنامه‌ریزی کرده است تا با عبور از سوالبارد، مجمع‌الجزایر نروژی نزدیک قطب شمال، و سپس گرینلند، به بریتانیا بازگردد. او قصد دارد گرینلند را با ترکیبی از کایاک و اسکی بادبانی طی کند که به گفته خودش، «کمی ترسناک است».

داونپاتریک در یک روز گرم تابستانی در لندن، در حالی که قهوه یخی می‌نوشد، می‌گوید: «این کار مستلزم کمی زیگزاگ است، اما نمی‌توانستم سوالبارد یا گرینلند را از دست بدهم.» اگرچه کافه‌ای که در آن نشسته‌اند تنها چند قدم با کاخ کنزینگتون فاصله دارد، اما این محله سرسبز در مقایسه با مکان‌هایی که داونپاتریک در گذشته به آنها سفر کرده یا در آینده قصد سفر به آنها را دارد، کمی کسل‌کننده و حومه‌ای به نظر می‌رسد.

داونپاتریک پیش از این اسکی بادبانی را در سوئیس امتحان کرده و مشتاق است دوباره باد را در بادبان‌هایش احساس کند. او با لبخند می‌گوید: «شما با بادبانی که شما را می‌کشد، با خوشحالی حرکت می‌کنید. سپس ناگهان، یک تندباد شما را به پایین پرتاب می‌کند. اگر روی برف فرود بیایید، بسیار خوش‌شانس هستید، اما بیشتر اوقات روی یخ فرود می‌آیید – با یک صدای شکستن بزرگ.»

داونپاتریک، نوه بزرگ پرنس ادوارد، دوک کنت، و یکی از اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا، جدیدترین فرد در سلسله طولانی ماجراجویان بریتانیایی است که سوار کشتی شده‌اند تا دور دنیا را بپیمایند، بلندترین کوه‌های جهان را فتح کنند یا با کوله‌پشتی و شاید یک کتاب شعر، از اروپا به آسیا پیاده‌روی کنند.

او رویاهای خود را زندگی می‌کند، اما داونپاتریک همچنین می‌خواهد دیگران نیز در سفرهای او به سراسر جهان به او بپیوندند. داونپاتریک، بنیانگذار آریستیا تراول، در بردن گروه‌های کوچک – عمدتاً آمریکایی‌ها – به مکان‌هایی که اغلب دسترسی به آنها دشوار یا برای عموم مردم ممنوع است، تخصص دارد. او از ارتباطات خود – و علاقه خود به تاریخ، جغرافیا و ادبیات – برای سازماندهی سفرها برای مسافرانی که به دنبال چالش هستند، چه جسمی و چه فکری، استفاده می‌کند.

حتی نام شرکت نیز حس ماجراجویی را منتقل می‌کند. داونپاتریک، که یونانی و لاتین باستان را در ایتون تحصیل کرده و دارای مدرک زبان‌های مدرن، به ویژه فرانسوی و آلمانی، از آکسفورد است، می‌گوید که از «ایلیاد» هومر، شعر حماسی که قسمتی از ماه‌های پایانی جنگ تروآ را روایت می‌کند، الهام گرفته است.

ممکن است امسال سال «ادیسه» باشد، به لطف کریستوفر نولان، اما داونپاتریک پیش‌درآمد آن را ترجیح می‌دهد. داونپاتریک، که ظاهر پسرانه و شور و شوقش با ۳۷ سال سن او در تضاد است، می‌گوید: «هومر اصطلاح «آریستیا» را برای قهرمانان خود در میدان نبرد به کار می‌برد. این اصطلاح به اوج پیروزی‌ها، یا مجموعه‌ای از اعمال عالی یا باشکوه اشاره دارد.»

اگرچه داونپاتریک داستان جنگ را ترجیح می‌دهد، اما ماجراهای چند میلیون دلاری که برای گروه‌های بزرگ و کوچک مشتریان سازماندهی می‌کند، غیرخشونت‌آمیز هستند، اگرچه با خطراتی همراهند.

زمانی بود که او با گروهی در آناپورنا، یکی از بلندترین کوه‌های هیمالیا و جهان، بود. آنها به آسمان و قله‌های کوه خیره شده بودند و به «سقوط سنگ‌ها و بهمن‌ها در اطرافمان» گوش می‌دادند. او می‌گوید: «شگفت‌انگیز بود.» اما سپس هوا تغییر کرد، ابرها پایین آمدند و یکی از اعضای گروه بیمار شد و فوراً به دارو نیاز داشت.

ترسناک بود. هلیکوپتر به سختی می‌توانست به آنها برسد، داونپاتریک تلفن ماهواره‌ای خود را نداشت، کابل‌های وای‌فای در کمپ پایین به دلیل بهمن آسیب دیده بودند و هیچ راهی برای ارتباط با خدمات اورژانس وجود نداشت. او در راه پایین آمدن خبر آنلاین از شیب برای یافتن کمک، شروع به رنج بردن از هیپوکسی کرد.

او در نهایت فرد بیمار را به سلامت رساند، اما سپس مجبور شد خودش را بهبود بخشد. او این کار را با استراحت، نوشیدن مایعات و تماشای «لورنس عربستان»، داستان دیگری از یک ماجراجوی بریتانیایی در تنگنا، که آن را روی لپ‌تاپ خود دانلود کرده بود، انجام داد.

داونپاتریک از کودکی عاشق ماجراهای هیجان‌انگیز بوده است. او می‌گوید: «والدینش، جورج ویندزور، ارل سنت اندروز، و سیلوینا توماسلی، کنتس سنت اندروز، می‌دانستند که من همیشه می‌خواستم بیرون باشم، مهم نیست هوا چطور بود. هرچه بدتر بود، بهتر بود. من این ایده کاملاً رمانتیک را داشتم که خودم را نوعی جنگجو-ماجراجو می‌دیدم.»

مادرش آن را «سندرم شوالیه سفید» می‌نامید. او می‌گوید: «مادرم همیشه می‌گفت که من دوست دارم موقعیت‌هایی را پیدا کنم که در آن نجات یا کاری بسیار شریف وجود داشته باشد، و سپس با بی‌توجهی کامل به رفاه شخصی خود، خود را به آن پرتاب کنم. او اشتباه نکرده است.» او اضافه می‌کند که این ممکن است نتیجه کودکی باشد که در مدرسه شبانه‌روزی گذرانده شده است، جایی که بچه‌ها مجبور بودند برای بقا به هوش خود تکیه کنند.

او می‌گوید: «از ۸ سالگی، مجبور بودید مستقل شوید. رک و راست بگویم، کمی شبیه «سالار مگس‌ها» و کمی شبیه «باشگاه مبارزه» بود. مدرسه وحشی و قبیله‌ای به نظر می‌رسید، اگرچه امروز متفاوت است زیرا تدابیر حفاظتی وجود دارد.»

داونپاتریک همیشه مرگ را به چالش نمی‌کشد و بسیاری از سفرهایی که برای آریستیا سازماندهی می‌کند، سفرهای غنی‌کننده فرهنگی هستند. او گروه‌هایی را به کاخ سنت امرام در رگنسبورگ، باواریا، و به رستوران تاریخی وورستکوچل در نزدیکی آن، که در قرن دوازدهم تأسیس شده و قدیمی‌ترین رستوران اروپا است، برده است.

او همچنین با مشتریان – که برخی از آنها دوستان نزدیکش شده‌اند – به پادشاهی باستانی لو، یک منطقه قومی تبتی در نپال، که اکنون به نام موستانگ شناخته می‌شود، سفر کرده است.

او می‌گوید: «این یکی از آخرین مکان‌های روی این سیاره است که می‌توانید فرهنگ تبتی را همانطور که بود، ببینید.» و شهر پایتخت دیوارکشی شده لو را توصیف می‌کند.

آیا هفته مد لندن سرزمین فرصت‌هاست؟

به نظر می‌رسد برندها، چه جدید و چه تثبیت‌شده، چنین فکر می‌کنند. آن‌ها در حال هجوم به تقویم بهار ۲۰۲۷ هستند و رویدادهایی را پس از تصمیم شورای مد بریتانیا برای لغو هزینه‌های نمایش‌ها برگزار می‌کنند. این تصمیم بخشی از یک برنامه جامع برای تحریک رشد، نه تنها در لندن بلکه در سراسر بریتانیا و در سطح بین‌المللی است. برندهای دیگری نیز در حال بازگشت به لندن هستند، برای اولین بار نمایش می‌دهند یا چهره جدیدی را در طول این نمایش پنج روزه به جهان نشان می‌دهند که در ۲۱ سپتامبر با نمایش باربری به پایان می‌رسد. الکساندر مک‌کوئین از کانال مانش عبور کرده و برای اولین بار پس از سال‌ها در تقویم حضور دارد. همچنین، پس از ۱۶ سال، این برند دوباره با جواهرساز، شان لین، و برند سفارشی جدید او به نام ۱۲ همکاری می‌کند. مالبري با کریستوفر کین لباس‌های آماده را دوباره معرفی می‌کند و لولو گینس نیز با کنترل خلاقانه‌تر کسب و کار خود و تبدیل موتیف لب امضای خود به مجموعه‌ای از کیف‌های دستی با پیچ و تاب سورئالیستی، بازگشته است. اگرچه استودیوی او کوچکتر از گذشته است، اما او می‌خواهد کار کند و به دنبال پروژه‌های خلاقانه و فرصت‌هایی برای در هم آمیختن هنر و صنعت است. مارکس و اسپنسر ۱۰۰ سالگی خود را در مد – و ورود خود به بازار ایالات متحده – با یک نمایش مد فصلی جشن می‌گیرد که در آن ارین اوکانر حضور خواهد داشت. طبق گفته این فروشگاه، برنامه این است که به نمایش در طول هفته مد لندن ادامه دهد.

همزمان با گسترش بین‌المللی، M&S مشتاق است تا پیشنهاد مد با ارزش خود را تبلیغ کند و گستردگی محصولات خود را نشان دهد. این شرکت با جیلیان اندرسون در کمپین‌ها همکاری کرده و فروش در فروشگاه‌های منتخب نوردستروم را آغاز کرده است. همچنین غول تجارت الکترونیک زالاندو را به عنوان شریک اروپایی خود جذب کرده است.

برندهای بین‌المللی نیز به این برنامه پیوسته‌اند، از جمله برند معاصر هندی لاوبیردز و H&M که با نیک نایت در یک نمایش تعاملی همکاری کرده است که به تماشاگران اجازه می‌داد مدل‌های کت‌واک شوند. برند ایرلندی پل کاستلو، ستون اصلی تقویم لندن، از کت‌واک برای شروعی تازه پس از مرگ طراح هم‌نام در سال گذشته استفاده می‌کند. خانواده او لحظه‌ای را از دست نداده‌اند. پسر هنرمند او و فارغ‌التحصیل موسسه مارانگونی، ویلیام کاستلو – یکی از هفت فرزند – به عنوان مدیر خلاقیت برگزیده شده و تمرکز را به کلاسیک‌های لوکس و سفارشی با کتان، پشم و ابریشم نفیس ایرلندی تغییر داده است.

او گفت: «ما می‌خواهیم حضور بیشتری در بریتانیا داشته باشیم و در ایالات متحده نیز پیشرفت کنیم. می‌خواهیم زنان را با لباس‌های پل کاستلو ببینیم و فروش در مکان‌هایی مانند هرودز و جان لوئیس را آغاز کنیم. ما رقابتی و جاه‌طلب هستیم.»

سیمون روچا، که پدرش جان روچا هم‌عصر کاستلو بود، نمایش زنان خود را به دلایل مختلف در لندن نگه می‌دارد.

روچا که همیشه مکان‌های تاریخی و جذاب را برای نمایش‌های خود انتخاب می‌کند، گفت: «لندن خانه من است و هنوز برایم بسیار مهم است. اینجا احساس راحتی زیادی دارم، در پوست خودم. این به من فرصت می‌دهد تا واقعاً خود را بیان کنم.»

برای بهار ۲۰۲۷، او به اولد بیلی، دادگاه جنایی معروف که در آن مال فلندرز در رمان کلاسیک دانیل دفو به جرم سرقت محاکمه می‌شود و چارلز دارنی در «داستان دو شهر» به جرم خیانت محاکمه می‌شود، باز خواهد گشت.

هریس رید، که مجموعه بهار خود را پنجشنبه شب در سالن رقص ماندارین اورینتال به نمایش گذاشت، با برنامه‌ریزی برای افتتاح یک سالن در هاتون گاردن، کانون نماز منطقه الماس در شرق لندن، در اواخر سال جاری، بر پایتخت بریتانیا تمرکز بیشتری دارد.

رید، که نیمه آمریکایی و نیمه بریتانیایی است و از سال ۲۰۲۰، کمی پس از فارغ‌التحصیلی از سنت مارتینز مرکزی، مجموعه امضای خود را در لندن به نمایش گذاشته است، گفت: «لندن شهری است که از ابتدا از من حمایت و مرا دوست داشته است.»

او افزود: «مردم عاشق آمدن به لندن هستند زیرا به گالیانو، مک‌کوئین و وست‌وود فکر می‌کنند. این مکانی است که مردم می‌خواهند قطعات تئاتری بخرند. و فکر می‌کنم کمی تئاتری‌تر بودن مرا در دنیایی که دوران بسیار سختی را پشت سر می‌گذارد، نجات داده است. ما در حال ساخت فضایی هستیم که بتوانیم واقعاً با آن مشتریان ملاقات کنیم و این واقعاً هیجان‌انگیز است. همچنین عاشق این واقعیت هستم که توسط الماس‌ها – و صنعتگران شگفت‌انگیز – احاطه خواهیم شد.»

شورای مد بریتانیا، به رهبری مدیرعامل جدید لورا ویر، هفته مد لندن را یک فرصت عظیم، اهرمی برای ترویج صنعت در داخل و خارج از کشور، و راهی برای کمک به تأمین بودجه مورد نیاز طراحان و کسب و کارها می‌بیند.

سرمایه‌گذاران مد در اینجا نادر هستند، بازار عمده‌فروشی در حال کوچک شدن است و، همانطور که برای دهه‌ها در بریتانیا اتفاق افتاده است، بسیاری از طراحان برای حفظ کسب و کار خود در تلاشند.

علاوه بر لغو هزینه‌های تقویم فصلی، BFC سرمایه‌گذاری خود را در برنامه مهمانان بین‌المللی خود که هزینه حضور مطبوعات و خریداران را در نمایش‌ها پرداخت می‌کند، دو برابر کرده است.

امسال، خرده‌فروشانی مانند ۱۰ کورسو کومو، دوور استریت گینزا و پاریس، لو بون مارشه، نوردستروم، وبستر، نیمن مارکوس، ساکس، وو استور، ایستن، گالری لافایت در این برنامه غنی‌شده همراه با نشریاتی از ایالات متحده، آلمان و فرانسه شرکت خواهند کرد.

BFC همچنین بودجه بیشتری را برای برنامه Newgen خود برای استعدادهای نوظهور و برای بورسیه‌ها تأمین کرده است. بخشی از این بودجه را از دولت بریتانیا (که هرگز کار آسانی نیست) دریافت می‌کند و روابط نزدیک‌تری با وزرای دولت نیز برقرار می‌کند.

در بیانیه‌ای برای آغاز هفته مد لندن، ایان موری، وزیر صنایع خلاق، رسانه و هنر، قدرت فرهنگی هفته مد لندن را ستود.

«صنعت مد بریتانیا همچنان استاندارد را در سطح بین‌المللی تعیین می‌کند. این یکی از داستان‌های موفقیت بزرگ خلاقانه ماست که بخش مهمی از هویت فرهنگی ما را تشکیل می‌دهد و در عین حال از کسب و کارها و جوامع در سراسر بریتانیا حمایت می‌کند. پشت هر مجموعه در کت‌واک، شبکه‌ای از طراحان، تولیدکنندگان، کسب و کارهای نساجی، صنعتگران و متخصصان خلاق وجود دارد که استعدادشان به تبدیل مد بریتانیا به یک قدرت کمک می‌کند.»

Every morning, before coffee or working out, New York–based photographer and content creator Tanya Ravichandran starts her day by scrolling through a bevy of resale sites. “I wake up, go on my phone, and immediately check every single secondhand app’s listings,” she says. It may sound like a shopping compulsion, but Ravichandran has a crystal-clear focus: She is always on the hunt for vintage items from Alexander McQueen and Ann Demeulemeester. “I have a bot that scours the entire internet 24/7. I don’t miss a single thing.”

Ravichandran—who is based in Greenpoint, Brooklyn—has gained an online following for her impressive (and growing) collection of pieces from these two avant-garde labels. On TikTok, where she has over a million followers , she will often reveal a glimpse inside her one-of-a-kind wardrobe, which currently holds more than 200 Demeulemeester pieces and more than 400 from McQueen. She began seriously stockpiling the designers about three years ago. “I’ve been collecting for the past decade, but not at the level at which I am looking on the internet nonstop now,” says Ravichandran. “It’s become quite an obsession, and I’ve really refined how to collect; it’s easier to collect when you’re hyper-focused.”

Wearing an Alexander McQueen top and skirt (both from spring 1999), Alexander McQueen shoes (from 2022), and vintage gloves.

While her (mostly black and white) closet is filled with other labels, such as Margiela and Tom Ford–era Gucci, Ravichandran’s focus on Demeulemeester and McQueen has made her collection extremely unique. So why the fascination around those two designers in particular?

With McQueen, Ravichandran says she is drawn to the late designer’s romantic storytelling. ( He died in 2010.) “Every McQueen show had its own little world, and each of his models were characters with stories,” says Ravichandran, who can relate this approach to her personal style. “I love dressing like a character in my own story. Oftentimes, when I wear McQueen, I like wearing the whole look, because I want to be an extension of that story.”

Wearing an Alexander McQueen jacket, top, and skirt (all from spring 2003).

Some of her prized McQueen possessions (and best finds) thus far include one of the most famous items in her closet: A leather bondage-style jacket from his spring 2003 collection. “It’s fully leather and has a corseted waist and little silver D-rings all over it,” she says. “Every time I wear it, a really fab older woman will be like, ‘Are you wearing 2000s McQueen ?’ They somehow always know.”

Another recent favorite is a corset from the designer’s famed fall 2002 Supercalifragilisticexpialidocious collection, which drew heavy inspiration from Tim Burton. “It’s the only [McQueen] runway that Adriana Lima ever walked, and I got my hands on the corset she wore,” says Ravichandran. “ Britney Spears wore it too. I won’t rest until I find the matching skirt.” As for accessories, Ravichandran’s collection would not be complete without a pair of his spring 2003 pirate boots. “I bought them on eBay, and I wanted to know what fab lady I bought them from,” she says. “I looked up her name after the package arrived, and she was the wife of one of the Rolling Stones!”

Wearing an Alexander McQueen jacket, skirt, boots, and bag (all from spring 2003).

Wearing an Ann Demeulemeester hat (2000s), necklace (spring 2018), jacket (fall 2002), pants (2000s), and boots (fall 2008).

For Demeleumeester, meanwhile, Ravichandran is drawn to the work of the Belgian designer—one of the Antwerp Six —for an entirely different reason. When it comes to wearing Ann D, Ravichandran says that is when she feels her most sexy. “When she was designing the brand, she was making women’s clothes for women,” she says. “Things were never meant to be sexual or sensual, but when a woman wears the clothing, you feel sensual and sexual—but a man would never read it like that. I feel so empowered in her pieces.”

“Every time I wear it, a really پامنا موبایل fab older woman will be like, ‘Are you wearing 2000s McQueen ?’ They somehow always know.”

In her Ann D archive, Ravichandran holds an edgy vest covered in silver dog tags from Demeulemeester’s spring 1991 collection—her first solo runway show ever. She found it on eBay. “What’s really cool about the piece is that, if you got invited to the show, a dog tag was on everyone’s seat,” says Ravichandran. “I think there’s one or two in the world, and mine has writing on the tag, so I think it’s the sample. It’s literally constructed with pipe cleaners.”

Wearing an Ann Demeulemeester vest (1991) and skirt (fall 1996).

Finding such rare and highly coveted pieces is certainly an art, and one that Ravichandran has down to a science. For any newbies wanting to get into the collecting game, Ravichandran offers three simple tips to refine their shopping skills. “Step number one is having so much knowledge that you can out-knowledge another collector,” she says. “It’s so important to have knowledge of specific collections and specific histories—because that helps you identify a piece even if it’s photographed on a Nintendo 3DS.”

For step two, the collector recommends hyper-focusing on a designer or two, so that you can refine your search on a variety of resale sites. As for step three, she says to “be so freaking crazy and check the internet as soon as you wake up. Check every single app—eBay, Grailed, Depop, Vinted. Another slept-on trick is befriending other people in the vintage community. You can be like, ‘Hey, have you seen this piece before? I’ve been looking for it.’”

Ravichandran with her magazine, Archive 001 .

Ravichandran’s collection on display.

Ravichandran’s personal archive has become so robust that she recently hosted a special exhibition of her collection at 313 New York on the Lower East Side, as well as in a special print magazine called Archive 001 . “I’ve always wanted to make a book or a magazine—I love physical print media and have been collecting them forever,” says Ravichandran. At the event held in June, she allowed fellow Ann D and McQueen lovers to get up close and personal with some of her favorite pieces.

Her intention, after all, is to treat her archive with love. She likes to wear and share pieces, not keep them hidden in a dusty garment bag. “We should democratize clothing, and people should be allowed to see and wear vintage clothing,” she says. “There are a lot of vintage stores that just buy things, put them in an archive, and no one ever sees them. Are we really preserving the legacy and the history of a brand if someone is holding it in their archive?”

Wearing an Ann Demeulemeester top (spring 1998), sleeves (spring 1998), skirt (2000s), and headband (spring 2003).

For Ravichandran, then, it’s not about rare finds or how big her collection is, but keeping historic fashion moments alive. “I always make a joke that I like the hunt more than the actual pieces of clothing,” says Ravichandran. As she continues collecting, the fashion lover does have plans to evolve her assortment—by going into even more high-fashion territory, for starters. “For the past decade, I’ve been collecting highly wearable pieces, but now I’m able to venture into buying the unwearabl e pieces,” says Ravichandran. “I’m probably not going to wear my Margiela glove top in my day-to-day life.”

As for a holy grail piece that she has yet to find? Well, she has her sights set on one of those incredibly rare 1990s McQueen pieces featuring real locks of hair sewn into the labels. Fun fact: She once got close to owning one. “I found this private seller in Strasbourg, France—kind of in the middle of nowhere,” says Ravichandran. “She had a jacket. I offered her 4,000 euros, but when I paid her through PayPal, she canceled the order and blocked me everywhere. She ended up selling it to someone else.” Call it the one that got away.

وقتی به یک کلکسیونر سنتی و لوکس کیف دستی فکر می‌کنید – فردی شاداب، شیفته مد و زنانه – احتمالاً کسی شبیه هنری اسمیت به ذهنتان نمی‌آید. با این حال، این اینفلوئنسر شبکه‌های اجتماعی که با نام کاربری @henryhenryhenryhenryhen شناخته می‌شود، در حال اثبات خود به عنوان یکی از نادیده‌گرفته‌شده‌ترین علاقه‌مندان به کیف در اینترنت است. تنها در سه سال کوتاه، این خالق خوش‌برخورد و خوش‌تیپ، مجموعه‌ای چشمگیر و حسادت‌برانگیز جمع‌آوری کرده است که نه تنها شامل یک کیف کمیاب شنل پولکی از سال ۱۹۹۷ (به افتخار سال تولدش) می‌شود، بلکه لیستی خیره‌کننده از نام‌های آشنا مانند آندیامو، اسپیدی، باگت، بانی و غیره را نیز در بر می‌گیرد. و اگر شخصیت «برادر با شلوارک و کیف» او به رفع انگ‌های سنتی در مورد اینکه چه کسی می‌تواند کیف‌های فانتزی حمل کند کمک می‌کند، چه بهتر.

اسمیت ابتدا با انتشار ویدئوهای محاوره‌ای و بداهه در مورد موضوعات مختلفی از جمله فرهنگ عامه، سیاست و «ناهارهای پسرانه» خود به شهرت رسید، اما او مدت‌هاست که از طریق خواهر بزرگترش، بئاتریس، با مد ارتباط داشته است. او به ووگ گفت: «وقتی کوچک بودم، بئاتریس همیشه با دنیای اطرافش هماهنگ بود. به عنوان برادر کوچکترش، من قدردانی او را از مد و هنر دیده‌ام، بنابراین فکر می‌کنم از طریق نزدیکی من به شیفتگی خواهرم، این همیشه بخش ضروری از زندگی‌ام بوده است. این فقط به چیزی تبدیل شد که همیشه در اطرافم بود.»

«من الان با شلوارک‌هایم نشسته‌ام، بنابراین فکر می‌کنم [مد] را به عنوان یک هنر قدردانی می‌کنم، اما نمی‌دانم آیا لزوماً چیزی بود که واقعاً برای خودم به کار ببرم، زیرا واقع‌بینانه، کار مورد علاقه من فقط پوشیدن شلوارک و بدون کفش است، و این رویای من است.»

با این حال، علاقه به کیف، به طور خاص، از طریق موسیقیدانان و شبکه‌های اجتماعی به او رسید. اسمیت گفت: «من همیشه به موسیقی رپ زیادی گوش می‌دادم، به خصوص A$AP Rocky. وقتی در تامبلر بزرگ می‌شدم، همه رپرها کیف و چمدان‌های گویار داشتند.» همانطور که حساب تیک‌تاک او به آرامی دنبال‌کنندگانی پیدا کرد، اسمیت فرصت یافت تا در خلاقیت‌های طراحان غرق شود.

امروزه مجموعه کیف‌های او بسیار فراتر از اولین خریدش، یک کیف دستی گویار که سه سال پیش به دست آورد، شکوفا شده است. اکنون اسمیت نه تنها در جزئیات کیف‌های گران‌قیمت از هر نوع و مدلی مسلط است، بلکه فهرستی از مکان‌هایی برای یافتن قطعات وینتیج عالی در سراسر جهان دارد، به علاوه قدردانی گسترده‌تری از تاریخ مد. در ادامه، اسمیت ما را با مجموعه حسادت‌برانگیز خود آشنا می‌کند، به ما می‌گوید که چگونه به این علاقه به کیف دچار شد و آنچه را که در بالای لیست آرزوهای فعلی او قرار دارد، فاش می‌کند.

مجموعه کیف‌های هنری ترکیبی از وینتیج و جدید است.

فکر می‌کنم این از خواهرم بئاتریس نشأت می‌گیرد. از وقتی کوچک بودم، او همیشه با آنچه در دنیا می‌گذشت هماهنگ بود. او در کالج فرانسه و تاریخ هنر خواند و سپس برای موزه‌ها و گالری‌ها کار کرد. فقط با نزدیکی به او به عنوان برادر کوچکترش، من قدردانی او را از مد و هنر به طور کلی دیده‌ام.

اما من در سن دیگو بزرگ شدم، بنابراین سبک زندگی بسیار ساحلی داشتم – الان با شلوارک‌هایم نشسته‌ام. بنابراین در حالی که [مد] را به عنوان یک هنر قدردانی می‌کنم، نمی‌دانم آیا لزوماً چیزی بود که واقعاً برای خودم به کار ببرم، زیرا واقع‌بینانه، کار سناتوری مورد علاقه من پوشیدن شلوارک و بدون کفش است – این رویای من است.

وقتی از کالج فارغ‌التحصیل شدم، اولین کارم در سیاست بود. پدرم استاد دانشگاه است، بنابراین او می‌داند چگونه برای هر موقعیتی لباس بپوشد، و او گفت: «باید بروی و چند دست لباس، پیراهن و شلواری که واقعاً برای بدنت مناسب است تهیه کنی.» بنابراین من اولین کت، شلوار و پیراهن دکمه‌دارم را تهیه کردم. و پوشیدن این لباس‌هایی که برای من ساخته شده بودند، به من می‌آمدند و روان بودند، آن زمان بود که اعتیاد من واقعاً شکل گرفت. بنابراین این زندگی در کنار هنر همراه با این درک جدید از زیبایی پوشیدن لباس‌هایی که به شما می‌آیند و برای شما ساخته شده‌اند… مثل این بود که بازی تمام شد. این پاسخ طولانی من است.

من همیشه به موسیقی رپ زیادی گوش می‌دادم، به خصوص A$AP Rocky. افراد جالب زیادی در مد و موسیقی وجود دارند، مانند لوکا سابات و کروین فراست. بسیاری از آنها، وقتی در تامبلر بزرگ می‌شدم، همه کیف و چمدان‌های گویار داشتند.

محتوای تیک‌تاک

به فروشگاه گویار در آپر ایست ساید رفتم و کیف دستی سبز با زیپ را خریدم – این فقط سه سال پیش بود. این اولین خرید بزرگ من بود. تیک‌تاک خود را شروع کرده بودم – خدا را شکر – و زندگی‌ام را برای بهتر شدن تغییر داد. یادم می‌آید که به فروشنده گفتم: «جعبه را به من ندهید، کیف را به من ندهید. هیچ کدام از اینها را نمی‌خواهم.» و از آپر ایست ساید تا هتل استاندارد که در آن اقامت داشتم، با کیف روی شانه‌ام پیاده رفتم و این یک تجربه متحول‌کننده بود. با خودم گفتم، حالا معتاد شده‌ام.

از این سوال متنفرم چون آنها فرزندان من هستند. فکر می‌کنم بوتگا ونتا آندیامو من برای همیشه جایگاه ویژه‌ای در قلبم خواهد داشت. من دائماً از آن استفاده می‌کنم چون همیشه در سفر هستم، بنابراین آندیامو هر بار که سفر می‌کنم با من است. و هر چه بیشتر فرسوده، خراشیده و خراب می‌شود، من بیشتر و بیشتر آن را دوست دارم. بنابراین عشق من به آن رشد می‌کند. پس این هم از این.

نمی‌دانم آیا ریتم یا مراسم خاصی برای آن وجود دارد یا نه، که شاید بهتر باشد. زندگی من اغلب توسط هر آنچه که روزمره به اشتیاق من دامن می‌زند، دیکته می‌شود. بنابراین برخی روزها به صورت ناگهانی به سراغم می‌آید و آن زمان است که به خودم اجازه می‌دهم غرق شوم. اما، معمولاً، وقتی برای کار در نیویورک هستم، بیشتر خرید کیف‌هایم اتفاق می‌افتد. نیویورک بسیار مساعد است و به بسیاری از فروشگاه‌های باورنکردنی دسترسی دارید. اما من همچنین شاید یک یا دو بار در ماه به وب‌سایت‌های وینتیج معمول خود (مانند outfitrepeater.co) سر می‌زنم و فقط می‌بینم چه خبر است. و این حسی به من دست می‌دهد، و وقتی آن حس را پیدا می‌کنم، اینگونه است که…