مدلینگ

پس از نزدیک به 40 سال فعالیت مستقل، ModusBPCM، یک آژانس ارتباطات، وارد مرحله جدیدی شده و به گروه Ardmore بریتانیا پیوسته است. گروه Ardmore در بخش‌های دولتی، خرده‌فروشی و کالاهای مصرفی مشتریان زیادی دارد. این گروه 100 درصد سهام آژانس مستقر در لندن را خریداری کرده و این آژانس به نام اصلی خود، Modus، بازخواهد گشت.

جولیان وگل، بنیان‌گذار Modus، دلیل این اقدام را «تکامل مداوم ارتباطات، که هرگز به سرعت امروز نبوده است» عنوان کرد. او افزود: «در جان کین و گروه Ardmore، ما شریک استراتژیک ایده‌آلی را یافتیم که خدمات مکمل آن‌ها فرصت‌های جدیدی را برای فاز بعدی رشد Modus ایجاد می‌کند.»

وگل، Ardmore را که در بلفاست، ایرلند شمالی مستقر است و دفاتری در سراسر بریتانیا دارد، به عنوان یک شریک رشد توصیف کرد و گفت که حوزه‌های تخصص و پورتفولیوهای آن‌ها مکمل یکدیگر هستند. او اضافه کرد که Ardmore به Modus کمک خواهد کرد دانلود رایگان آهنگ تا دامنه بین‌المللی خود را گسترش دهد و «عمق بیشتری» به خدمات خود ببخشد و به Ardmore نیز امکان می‌دهد تا پورتفولیوی خلاقانه خود را توسعه دهد.

Ardmore همچنین سهام‌دار Worldwide Partners Inc. است که یکی از بزرگترین شبکه‌های جهانی آژانس‌های مستقل بازاریابی و ارتباطات در 60 کشور جهان محسوب می‌شود. وگل اظهار داشت که عضویت در این شبکه فرصت‌های بزرگتری را برای Modus و مشتریانش در سطح بین‌المللی ایجاد خواهد کرد.

وگل اعلام کرد که همچنان به عنوان مشاور، ارتباط نزدیکی با کسب‌وکار خواهد داشت، در حالی که رزی پیرس، مدیر استراتژیک Modus، به عنوان مدیر عامل منصوب می‌شود. او با همکاری نزدیک با رهبری Ardmore، بر توسعه مداوم آژانس و ادغام آن در گروه بزرگتر نظارت خواهد کرد.

وگل گفت که Modus همچنان با آژانس ارتباطات و مشاوره BPCM مستقر در نیویورک، در زمینه مشتریان و پروژه‌ها همکاری خواهد کرد.

جان کین، رئیس و مدیر عامل Ardmore، اظهار داشت که در دنیایی که «کانال‌های بازاریابی تقریباً هر روز در حال گسترش هستند، اهمیت دسترسی برندها به بهترین افراد – متخصصان، نه افراد عمومی – هرگز تا این حد مهم نبوده است.»

کین افزود که با ادامه رشد Ardmore و ورود به مناطق جغرافیایی و دسته‌بندی‌های جدید، «ما دائماً به دنبال بهترین استعدادها هستیم. به محض ملاقات با تیم Modus، متوجه شدیم که چیز بسیار خاصی پیدا کرده‌ایم. دانش عمیق آن‌ها در تمامی دسته‌بندی‌های اصلی لوکس، سابقه درخشان در تولید محتوا، تجربیات و روابط عمومی، همگی برجسته بودند. اینکه آن‌ها ارزش‌ها و جاه‌طلبی‌های ما را به اشتراک می‌گذارند، نکته اصلی بود.»

ادغام آژانس‌های لندنی همچنان ادامه دارد. هفته گذشته، The Lede Company، شرکت Aisle 8 را به عنوان بخشی از یک روند گسترده‌تر خریداری کرد که در آن آژانس‌های ارتباطات و رویدادها برای ارائه خدمات متنوع در سراسر قاره‌ها یا خرید کسب‌وکارهای مکمل به منظور گسترش دامنه فعالیت خود، با یکدیگر همکاری می‌کنند.

یک روز پیش از گفتگو با کلویی مال و نیکول فلپس در پادکست «The Run-Through»، پالوما السسر در خانه‌اش در بروکلین یک مهمانی کباب در حیاط برگزار کرد. حدود ۳۵ نفر مهمان بودند، سه نوع موکتل خانگی سرو شد و برادر کوچکش هم کنار گریل ایستاده بود. او همین دقت و توجه را در ششمین سال حضورش به‌عنوان داور صندوق مد CFDA/ووگ هم نشان می‌دهد؛ نقشی که او نخستین مدلی است که برایش دعوت شده است. السسر می‌گوید تلاش کرده هیئت داوران علاوه بر بحث درباره مقیاس‌پذیری برند طراحان، درباره فراگیری از نظر سن، بیان جنسیتی و اندازه بدن هم گفتگو کند. او دوست دارد یک پرسش عملی را کنار یک پرسش احساسی بپرسد.

السسر گفت: «یادم است مدیر کسب‌وکارم درباره پول از من سؤالی پرسید. به‌جای اینکه بگوید بیا ثروتمندت کنیم، پرسید: می‌خواهی این پول چه کاری برایت انجام دهد؟ چه دنیایی برایت بسازد؟ و این نگاه من را نسبت به کاری که انجام می‌دهیم تغییر داد.»

او همچنین درباره حضورش روی جلد نشریه خرید ووگ در این فصل صحبت کرد؛ استایل آن گزارش را خودش همراه با دوست قدیمی و استایلیستش، الی، انجام داده است. او گفت: «فکر می‌کنم حالا کم‌کم از دوران لوکس‌ِ بی‌صدا فاصله می‌گیریم؛ دوره‌ای که خوب و زیبا بود و برای بعضی‌ها کاملاً اصیل. اما حس می‌کنم هویت شخصی خیلی‌ها را هم بی‌رنگ کرد، برای همین خوشحالم که نماینده آدم‌های عجیب‌وغریب و خاص باشم.»

سبک پوشش خود او ترکیبی برابر از عناصر سخت و نرم است؛ حسی که به سال‌ها گشتن در حراج‌های آرشیوی برای پیدا کردن لباس‌هایی که شهر خبر واقعاً اندازه‌اش باشند برمی‌گردد. چون در ابتدای کارش نمی‌توانست شلواری متناسب با بدنش پیدا کند، یک استایل امضایی با شلوار دیکیز و کفش تخت شانل ساخت؛ ترکیبی از سختی لباس کار و ظرافت باله‌ای که هنوز هم پایه‌ی لباس پوشیدنش است.

السسر که نزدیک به یک دهه از حضورش در دنیای مدلینگ روی رانوی می‌گذرد، می‌گوید طراحان در کار با اندازه‌های مختلف بدن راحت‌تر شده‌اند، اما او از لباس‌ها و ژاکت‌های کشباف کشی که به‌طور خودکار به مدل‌های سایز بزرگ

امروز در خانه آماندا سایفرد، روزی هیجان‌انگیز است: حصار مخصوص شترمرغ‌های استرالیایی (امو) در حال نصب است.

خانه این بازیگر، مزرعه‌ای در شمال ایالت نیویورک است که در آن از حیوانات متعددی از بز و الاغ گرفته تا طاووس و به زودی شترمرغ‌های استرالیایی نگهداری می‌کند. این پرندگان، به حصاری با ارتفاع هفت تا نه فوت نیاز دارند تا از پرش‌های عمودی آن‌ها جلوگیری شود.

تغییر فصل در ملک او فرا رسیده و او در حال آماده‌سازی برای زمستان (و برنامه‌ریزی برای جشن سالانه هالووین خود) است.

سایفرد از مزرعه خود می‌گوید: «فقط باید مطمئن شویم که با تغییر آب و هوا، همه چیز را برای حیوانات تا حد امکان ثابت نگه می‌داریم. نمی‌دانم – به نظر خیلی بدیهی می‌آید و برای من کار زیادی نیست. طبیعت مالکیت انتقال خود را بر عهده می‌گیرد.»

این روزها، این بازیگر ۴۰ ساله بیشتر وقت خود را در خانه می‌گذراند و اجازه می‌دهد پروژه‌های اخیرش منتشر شوند و منتظر اتفاقات بعدی است، به جز کمپین‌های گاه و بیگاه یا حضور در جشنواره‌ها. او زمان خود را به دو فرزندش، بازگشت به موسیقی و تمرکز واضح بر آنچه او را برانگیخته می‌کند (نوشتن خوب، بله، اما تهیه‌کنندگی نه چندان) اختصاص داده است. او همچنین در پربحث‌ترین فیلم این روزها، مستند «شما می‌توانید همه چیز را ببینید» ناتان فیلدر درباره الیزابت هولمز، حضور دارد، جایی که او نقش غافلگیرکننده‌ای را هم به عنوان خودش و هم هولمز ایفا می‌کند و به تصویرسازی خود از بنیانگذار ترانوس در سریال «دراپ‌اوت» هولو در سال ۲۰۲۲ بازمی‌گردد (این مصاحبه قبل از انتشار مستند انجام شده است). این فیلم در آخر هفته با اکران محدود در سینماها، به یک موفقیت بزرگ در گیشه تبدیل شد و از هم‌اکنون زمزمه‌های اسکار را به همراه دارد.

اوایل این ماه، قبل از رونمایی از «شما می‌توانید همه چیز را ببینید»، سایفرد با فیلم مستقل جدیدش «زندگی و مرگ‌های ویلسون شد» در جشنواره فیلم همپتونز حضور داشت که در حال حاضر در جشنواره‌ها به نمایش درآمده است. این فیلم که توسط تیم بلیک نلسون نوشته و کارگردانی شده، داستان زنی را روایت می‌کند که در یک ازدواج خشونت‌آمیز، شغلی را در یک زندان فوق امنیتی می‌پذیرد و در آنجا عاشق یک زندانی کاریزماتیک با بازی اسکوت مک‌نیری می‌شود.

سایفرد درباره این پروژه می‌گوید: «به دلیل پلتفرم‌های پخش آنلاین و به دلیل قوانین و به دلیل مقداری از درستی سیاسی، احساس می‌کنم مردم از صحبت کردن درباره مسائل به شیوه‌ای واقع‌بینانه که می‌تواند سیاسی تلقی شود، در حالی که واقعاً سیاسی نیست، دوری می‌کنند. و فکر می‌کنم این فیلم با یک ریسک بزرگ و شجاعانه برای همه دست‌اندرکاران، متمایز است. و فکر می‌کنم بسیار مهم است. پردازش آن دشوار است و قطعاً به گونه‌ای با شما می‌ماند که می‌تواند ترسناک باشد، اما به همین دلیل است که ما این فیلم‌ها را می‌سازیم، زیرا درک واقعی عمق آنچه دیگران تجربه می‌کنند، مهم است. منظورم این است که کمدی عالی است. من هم کمدی را دوست دارم. این راه دیگری است، اما گاهی اوقات باید به همان اندازه که در زندگی واقعی مسائل خشن هستند، خشن باشید و از آن دوری نکنید.»

سایفرد سال گذشته برای شش هفته فیلمبرداری در جورجیا از فرزندانش دور بود و توسط تیمش، که دوستان نزدیکش هستند، احاطه شده بود، که به او اجازه می‌داد در حین کار بر روی صحنه‌های خشونت فیزیکی و جنسی احساس «محافظت» کند.

او می‌گوید: «من روش‌های خاصی برای رها کردن فوری چیزها از طریق سال‌ها درمان دارم. فکر می‌کنم حتی اگر واقعیت زندگی مردم را می‌دانم و ما آن را تا حد امکان واقع‌بینانه فیلمبرداری می‌کنیم، واقعی نیست. و بنابراین من این امتیاز را دارم که از آن دور شوم. اما من به سمت داستان‌گویی‌هایی از این دست کشیده می‌شوم زیرا فکر می‌کنم در این مرحله از زندگی‌ام می‌توانم از پس آن برآیم.»

نیمه دوم سال ۲۰۲۵ هم آراد نيوز موفقیت گیشه و هم دستاورد انتقادی را برای سایفرد به ارمغان آورد. جاه‌طلبانه‌ترین نقش او تا به امروز، نقش اصلی در فیلم «وصیت‌نامه آن لی» ساخته مونا فاستولد، نامزدی گلدن گلوب و تحسین بسیاری را برای او به ارمغان آورد، در حالی که فیلم «خدمتکار خانه» ساخته پل فیگ بیش از ۴۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت.

سایفرد درباره موفقیت «خدمتکار خانه» که سیدنی سوئینی و براندون اسکلنار نیز در آن همبازی بودند، می‌گوید: «من روی ابرها راه می‌رفتم. شما هرگز انتظاری از نحوه استقبال از یک فیلم ندارید، هرگز. مکتب فکری من این است که «انتظارات خود را پایین نگه دارید»، بیشتر در مورد این نوع چیزهایی که نمی‌توانید کنترل کنید.»

او بدون اینکه فیلمنامه را دیده باشد، برای این فیلم قرارداد بست، زیرا پل فیگ کارگردان بود و می‌دانست که فیلم خوبی خواهد بود، اما تیم بازاریابی لاینزگیت را به دلیل جذب مخاطبان زیاد برای فیلم تحسین می‌کند.

او می‌گوید: «سید و من آشکارا بسیار مشتاق بودیم که تمام کارهای محتوایی را انجام دهیم، که واقعاً مؤثر است. اما در نهایت، همه چیز به بازاریابی بستگی دارد. شما باید زمان زیادی را صرف این چیزها کنید، اما اگر محصول خوبی نباشد، باز هم از بین می‌رود. و فیلم ما فقط یک فیلم واقعاً خوب بود.»

کتاب دوم از مجموعه فریدا مک‌فادن برای اقتباس سینمایی چراغ سبز گرفته است، که شخصیت سایفرد در آن حضور ندارد، اما او قصد دارد از بازیگران در صحنه فیلمبرداری دیدن کند و آنها را تشویق می‌کند.

سایفرد درباره این فیلم می‌گوید: «از نظر حرفه‌ای برای من واقعاً خوب بود. واقعاً خوب بود که دوباره چنین قدرتی در گیشه پشت سرم باشد، زیرا مهم نیست چقدر کار انجام داده‌اید یا چقدر کار خوب انجام داده‌اید، وقتی صحبت از تلویزیون و برخی فیلم‌های استودیویی می‌شود، هنوز یک محاسبه عجیب و غریب پشت نام هر فرد وجود دارد که واقعاً نمی‌توانید از آن فرار کنید.»

وقتی از او پرسیده شد که آیا اتکا به کمپین‌های بازاریابی مدرن را ناامیدکننده می‌داند یا صرفاً بخشی از کار، سایفرد می‌گوید هر دو. او واقعیت‌های صنعت کنونی را درک می‌کند، اما آرزو می‌کند هالیوود کمتر محتاطانه عمل کند.

«من هنوز می‌توانم در این مرحله از حرفه‌ام با دقت انتخاب کنم، که این یک امتیاز است.»

هفته هنر: نمایشگاه‌های دوقلوی هنری فریز لندن و فریز مسترز، بیش از پیش برای مشتریان خارج از اروپا و آمریکا جذاب شده‌اند. بر اساس گزارش برگزارکنندگان این نمایشگاه‌های سالانه که یکشنبه به پایان رسید، تعداد بازدیدکنندگان از هند و چین در مقایسه با سال 2025 بیش از دو برابر شده است.

این نمایشگاه‌ها همچنین شاهد افزایش بازدیدکنندگان از هنگ کنگ، کره دوستان جنوبی، امارات متحده عربی و برزیل بودند، در حالی که حضور از آمریکا و کانادا «به‌طور قابل توجهی» افزایش یافت و بازارهای اصلی اروپا از جمله آلمان و فرانسه نیز رشد داشتند.

بر اساس اعلام برگزارکنندگان، این نمایشگاه‌ها که از چهارشنبه تا یکشنبه در ریجنتز پارک برگزار شد، میزبان 95,000 بازدیدکننده از 108 کشور و منطقه بود، از جمله تعداد بی‌سابقه‌ای از نمایندگان 426 مؤسسه از 51 کشور و منطقه.

در فریز مسترز، تابلوی «طبیعت بی‌جان گل‌ها در گلدان سفالی» اثر یان بروگل بزرگ به قیمت حدود 5 میلیون پوند فروخته شد، همچنین چهار نقاشی از آلیس نیل هر کدام به قیمت 1.6 تا 1.8 میلیون دلار به فروش رسیدند.

و در فریز لندن، فروش‌ها شامل یک نقاشی جدید از مایکل بورمانس به قیمت 1.5 میلیون دلار؛ «Solver (v.3)» اثر آوری سینگر به قیمت 800,000 دلار، و «Figure Composition» اثر جورج کاندو به قیمت 600,000 دلار بود. یک اثر تاریخی روی کاغذ از ریچارد سرا به قیمت 750,000 دلار و مجموعه‌ای از آثار روی کاغذ از لوئیز بورژوا به قیمت 400,000 دلار فروخته شد.

همانند همیشه، مد نقش برجسته‌ای در طول این هفته ایفا کرد. استون آیلند یک شام پرشور را به میزبانی سرآشپز مرلین لابرون-جانسون در کلوب اعضای سلفریجز 40 دوک برگزار کرد، و نت‌ا-پورتر و اردم مهمانان را برای شام و بازدید خصوصی از پرده‌نگاری بایو، که بدون شک پرطرفدارترین نمایشگاه شهر بود، به موزه بریتانیا دعوت کردند.

دانهیل مجموعه سالانه گفتگوهای خود را با عنوان «شکستن قالب» در فریز مسترز برگزار کرد. این گفتگوها به بررسی چگونگی تأثیر هنر، مواد و ایده‌های گذشته بر زمان حال می‌پرداختند، با سخنرانانی چون اس دوولین، گریسون پری و پل فایفر.

دی بیرز نیز فضایی را در فریز مسترز برای یک چیدمان غوطه‌ورکننده که ریشه الماس‌های طبیعی را ردیابی می‌کرد، به خود اختصاص داد. برجسته‌ترین بخش، خوشه‌ای از الماس‌های خام بود که برخی از آن‌ها به رنگ آبی فلورسنت درخشان بودند، رنگی که مستقیماً از پالت وسیع زمین آمده است.

مد فراتر از حمایت از نمایشگاه‌های هنری فریز رفت. برند فرانسوی سور، حامی نمایشگاه طراحی پد بود و کارکنان میزبان را با طرح‌های خود پوشاند، در حالی که داور استریت مارکت فضایی را برای چیدمان‌های ویژه، همکاری‌های خلاقانه، برندهای جدید و عرضه محصولات انحصاری در سراسر فروشگاه فراهم کرد.

مجموعه جدید «فرانکِن‌استون» سولانژ آزاگوری-پارتریج شامل سنگ‌های نامتقارن و خلاقیت‌های کریستال سنگی، یکی از نکات برجسته بود.

در جی.دبلیو. اندرسون در پیمیلیکو رود، نمایشگاهی با عنوان «یک ترکیب» در طول فریز آغاز شد و تا 21 اکتبر ادامه خواهد داشت. بخش اصلی آن مجموعه‌ای از 30 زنگ بادی است که به‌طور خاص برای این برند توسط سریت وین ایوانز، هنرمند مفهومی، مجسمه‌ساز، فیلمساز و هنرمند محبوب جاناتان اندرسون ساخته شده است.

یکی از «قوهای» معروف ترومن کاپوتی برای زمستان به جنوب مهاجرت می‌کند.

سی. زی. گست، یا همان «بانوی وانیلی خونسرد» که کاپوتی دوست داشت او را این‌گونه صدا کند، برای اولین بار با یک نمایشگاه گذشته‌نگر در موزه مد و فیلم SCAD Fash در آتلانتا مورد تجلیل قرار می‌گیرد.

این نمایشگاه با عنوان «سی. زی. گست: پرتره‌ای از یک نماد سبک آمریکایی»، که از پنجشنبه تا ۲۱ فوریه دایر است، با همکاری استفانو تونچی برگزار شده و توسط مکس مارا، یکی از برندهای لباس آماده مورد علاقه این چهره سرشناس، ارائه می‌شود.

بیش از ۴۰ دست لباس کامل در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده است که بخش عمده آن‌ها توسط دخترش، کورنلیا، اهدا شده و توسط SCAD Fash به عنوان بخشی از آرشیو دائمی خود نگهداری می‌شوند.

به گفته کورنلیا گست، SCAD مکان ایده‌آلی برای نگهداری این مجموعه بود، زیرا نه تنها یک موزه است، بلکه بخشی از یک دانشگاه بزرگ‌تر است و او می‌خواست دانشجویان به این لباس‌ها دسترسی نزدیک داشته باشند. او گفت: «می‌خواستم آن‌ها بتوانند این لباس‌ها را ببینند، نحوه ساخت، دوخت و مهارت به کار رفته در آن‌ها را مطالعه کنند. سافت پی سی این برای من بسیار مهم بود.»

ردیابی تاریخچه سی. زی. گست از طریق کمد لباس او، مانند ردیابی تاریخچه مد قرن بیستم است؛ کاری که برای تونچی، که دو سال پیش هنگام کار بر روی نمایشگاه دیگری برای موزه هنر SCAD در ساوانا به این مجموعه برخورد، کار کوچکی نبود.

او گفت: «من مجذوب تعداد و تنوع قطعات شدم. همه چیز از لباس‌های شب تا حوله‌های حمام، چکمه‌های سوارکاری تا کفش‌های پنی‌لوفر، کت‌های خز تا ست‌های دوقلوی کشمیر – اغلب در تعداد ۱۰ تایی. وقتی سی. زی. چیزی را دوست داشت، آن را در رنگ‌ها، پارچه‌ها و چرم‌های مختلف می‌خرید یا سفارش می‌داد. همچنین، او تقریباً هر لباسی را می‌پوشید و نگه می‌داشت و هرگز چیزی را دور نمی‌انداخت.»

تونچی با کمک آریل استارک، دستیار مدیر SCAD Fash، بهترین نمونه‌های سبک گست را انتخاب کرد که او آن را «ترکیبی از عمل‌گرایی و ظرافت» توصیف کرد که امروزه به ندرت توسط کسی به دست می‌آید. سپس این دو با دقت اقلام را با عکس‌های گست در حال پوشیدن آن‌ها مطابقت دادند تا داستان بصری کامل زندگی او را روایت کنند.

لوسی کوکران در سال ۱۹۲۰ به دنیا آمد و در اوایل زندگی توجه مطبوعات را به خود جلب کرد، زیرا در یک مسابقه زیبایی محلی به عنوان «دختر جذاب ساحل شمالی ماساچوست» انتخاب شده بود. منابع می‌گویند که نام مستعار او زمانی به وجود آمد که برادرش او را «لوس» نامید و در نهایت به سی. زی. تبدیل شد.

این نام مستعار او را به هالیوود دنبال کرد، جایی که او به طور خلاصه به دنبال بازیگری با یک نقش کوتاه در «زیگفلد فولی» بود، قبل از اینکه در سال ۱۹۴۷ با وینستون فردریک چرچیل گست، یک بازیکن چوگان با اصل و نسبی حتی برجسته‌تر از خودش، ازدواج کند.

گست به عنوان یک داور سلیقه، با طراحانی که از آن‌ها حمایت می‌کرد، بر دیگران تأثیر گذاشت. طراحان برجسته در «پرتره‌ای از یک نماد سبک آمریکایی» شامل نام‌های اروپایی مانند شنل، کوررژ و والنتینو در کنار طراحان نیویورکی مانند آدولفو، کارولینا هررا و ماینبوچر هستند که او با همه آن‌ها روابط صمیمانه‌ای برقرار کرده بود.

پس از بازگشت از پاریس پس از جنگ جهانی دوم، ماینبوچر به ویژه در تثبیت تصویر بی‌تفاوتی پیچیده‌ای که به امضای گست تبدیل شد، نقش حیاتی داشت. او یک بار گفت: «من دوست دارم کت و شلوارهای بسیار خوبی بپوشم و کت و شلوارهای او بسیار خوب اندازه‌ام بودند. علاوه بر این، همه آن‌ها را ندارند و این مهم است.»

در حالی که کت و شلواری از این طراح لباس وجود ندارد، ماینبوچر از طریق یک کت دوخته شده و مجموعه‌ای از لباس‌های شب، مانند لباس سفید با گلدوزی طلایی که او در مت گالا ۲۰۰۱ به افتخار دوستش جکی او پوشیده بود، به خوبی نمایندگی می‌شود.

«پرتره‌ای از یک نماد سبک آمریکایی» که به صورت موضوعی سازماندهی شده است، با کاوش عکاسی از شخصیت‌های خصوصی و عمومی گست آغاز می‌شود، از عکس‌های تعطیلات گرفته شده توسط اسلیم آرونز در املاک گست در پالم بیچ، فلوریدا، تا عکس‌های پاپاراتزی تونی پالمیری از او در محافل مهمانی منهتن برای ستون Eye در WWD.

مد به نمایش گذاشته شده رویکرد مشابهی را در پیش می‌گیرد و این دو جنبه را بیشتر روشن می‌کند. گست، باغبان و سوارکار خانگی که در شورت‌های کوتاه مکس مارا یا شلوارهای سوارکاری هانتسمن راحت است، و سپس گست، چهره برجسته جامعه که در لباس‌های گل‌دوزی شده اسکار دلا رنتا می‌درخشد، که جذابیت بی‌نظیرش او را در سال ۱۹۵۹ در لیست بهترین لباس‌پوشان بین‌المللی قرار داد.

در حالی که دومی مطمئناً بازدیدکنندگان را به موزه می‌آورد، اما دخترش می‌خواهد آن‌ها با اولی بیشتر آشنا شوند. او گفت: «امیدوارم مردم واقعاً متوجه شوند که مادرم فقط یک چهره اجتماعی نبود. بله، او بسیار اجتماعی بود، اما قلبش در روستا با خانواده و اسب‌هایش در باغش بود.»

کورنلیا گست اضافه کرد که او به ویژه به وسایل سوارکاری مادرش علاقه دارد زیرا «ما زمان زیادی را در میدلبورگ، ویرجینیا، به سوارکاری کراس کانتری می‌گذراندیم و او چیزهای زیادی در مورد رودخانه‌ها و همه حیوانات به من یاد می‌داد، بنابراین آن زمان بسیار خاصی بین ما دو نفر بود.»

با این حال، نقش گست در شکل‌دهی به کدهای «سبک آمریکایی» که امروز می‌شناسیم، بسیار فراتر می‌رود. تونچی اشاره کرد: «زندگی شخصی او منعکس کننده بسیاری از تغییرات در سفر زن آمریکایی در قرن گذشته است.»

و ۱۶ سال پس از مرگش بر اثر سرطان تخمدان، او هنوز هم به همان اندازه مرتبط است.

تونچی گفت: «همانطور که طراحان بر جنبه‌های مختلف شخصیت یک زن تمرکز می‌کنند، سی. زی. به یک مرجع طبیعی تبدیل می‌شود. او قادر بود هر مدی را با سبک خود تطبیق دهد. او همیشه با هدف لباس می‌پوشید و هرگز برای تحت تاثیر قرار دادن. انتخاب‌های کمد لباس او هرگز اظهارات مد نیستند، بلکه به شیوه‌ای بسیار معاصرتر، اظهارات شخصی هستند.»

لندن – گروه فریزر بار دیگر سهم خود در شرکت بربری را افزایش داد و طبق گزارش‌های بورس در روز دوشنبه، این میزان از ۶.۳۲ درصد به ۷.۴۲ درصد رسید.

این دومین بار در یک هفته است که این گروه فعال در زمینه خرید سهام، سهم خود را در برند بریتانیایی بربری افزایش می‌دهد. سهام بربری طی شش ماه گذشته حدود ۱۰ درصد و در یک سال گذشته تقریباً ۱۳ درصد کاهش یافته است، با وجود اینکه تحت مدیریت جاش شولمن، مدیرعامل فعلی، استراتژی‌های موفقی برای بهبود و افزایش فروش به کار گرفته شده است.

قیمت سهام بربری در روز دوشنبه با ۱.۹ درصد افزایش، به ۱۰.۴۴ پوند رسید.

گروه فریزر، مانند سایر سرمایه‌گذاران، زمانی که فرصت مناسبی را مشاهده می‌کند اقدام می‌کند و همچنین علاقه دارد در برندهایی که تأمین‌کننده گروه هستند، سهام خریداری کند.

این گروه اخیراً بسیار فعال بوده است. در طول تابستان، فریزر شرکت هاروی نیکولز را از ورشکستگی نجات داد، سهم خود در هوگو باس را به نزدیک ۵۰ درصد افزایش داد و مایکل موری، مدیرعامل خود را به عنوان رئیس هیئت نظارت شرکت آلمانی منصوب کرد.

این گروه تلاش کرده بود تا پیشنهاد خرید کامل ويا بلاگ باس را ارائه دهد – اما موفق نشد – و بعداً در یک گزارش بورس اعلام کرد که برنامه آن‌ها در نهایت به دست آوردن کنترل اکثریت شرکت است.

فریزر همچنین سازماندهی مجدد سرمایه‌گذاری‌های خود را آغاز کرده و هفته گذشته، در جریان هفته مد پاریس، بخش لوکس گروه فریزر را معرفی کرد. این بخش شامل مجموعه‌ای از «کسب‌وکارهای لوکس متمایز، قابلیت‌های دیجیتال و سرمایه‌گذاری‌ها با شرکای استراتژیک بلندمدت در هسته خود» است.

این بخش جدید، به گفته فریزر، «تخصص و دامنه گروه فریزر را با نظم تجاری که زیربنای کسب‌وکار وسیع‌تر است، ترکیب می‌کند.» این بخش شامل خرده‌فروشان فلنلز و هاروی نیکولز در بریتانیا و وبستر در ایالات متحده است. فریزر همچنین سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک خود در بربری، مالبری، هوگو باس و هولکانز مایل را به عنوان بخشی از این بخش جدید فهرست کرده است.

گروه فریزر همچنین مالک اسپورتز دایرکت، ایوانز سایکلز و گیوز اند هاوکز در ساویل رو است.